Tieske's Adventures

Wanneer ik verhalen op mijn blog teruglees, merk ik dat het niet de stedentrips, vakanties, of festivals zijn waar ik het liefst over lees. Het zijn de verhalen over normale weken, die een goed beeld vormen van ons leven op dat moment en de gedachtes die daarbij horen. Iedereen kan naar een bepaalde stad gaan. Niemand kan mijn leven leven en mijn gedachtes denken. Hier volgt een verhaal over mijn week 35 in 2016. Tijdens het Koningsdagfestival (een paar maanden geleden) in de Lower East Side, hebben we een aantal Nederlandse gasten leren kennen die al ruim vijftien jaar iedere zaterdag om 14.00 in Central Park voetballen. Of ik ook een beetje kon ballen? Sindsdien voetbal ik iedere zaterdag op een uiterst belabberd zandveld met opstekende stenen (de traditie van de locatie is belangrijker dan een goed veld) om vervolgens met z'n allen een biertje te gaan drinken bij Ballfields Café. Maandag 29 Augustus Op een donderdagochtend kreeg ik een random e-mailtje: "Je ken...

Er zijn een aantal plekken op de wereld die heel gaaf, maar veel te ver weg lijken. Voor mij is Alaska er daar één van. Totdat je een ticket boekt en in het vliegtuig stapt. Vanaf New York City ben ik, inclusief overstap in Denver, een kleine 15 uur onderweg. En dan ben ik nog steeds in Amerika. Samen met Drew, een goede vriend uit New Orleans, ga ik "the last frontier" ontdekken.  Onderweg lees ik artikelen over hoe je het beste met beerconfrontaties  om kan gaan. Ik moet er niet aan denken, maar kan maar beter voorbereid zijn!  Niet gaan rennen, maar in een boom klimmen. Dat is een paar jaar geleden.. Tijdens de vlucht van Denver naar Anchorage zit ik naast Ben en Mary (tenminste,  dat lijken me wel geschikte namen), die in Alaska opgegroeid zijn. Ze verzekeren me dat beren waarschijnlijk banger voor mij zijn dan andersom. "I think people in New York City are more dangerous than the wild life we've got."  Op mijn vraag of ze suggesties hebben qua resta...